mannenkinderopvang1Fris terug van een studiereis naar Stockholm loop ik met de knagende vraag rond over wat ik nou eigenlijk van de naam ‘pedagogisch medewerker’ vind. De aanleiding is het feit dat ik merk dat pedagogisch medewerkers moeite hebben om een gelijkwaardige samenwerking aan te gaan met de leerkrachten van de basisscholen waar zij mee samenwerken. De praktijk laat helaas ook zíén dat er meestal geen sprake is van gelijkwaardigheid. Vreemd, omdat beide beroepskrachten het doel hebben bij te dragen aan kennis en vaardigheden die kinderen in staat stellen zichzelf te ontwikkelen tot zelfstandige, sociale, gelukkige en evenwichtige volwassenen. Het gevoel van ongelijkwaardigheid is echter wel verklaarbaar, zelfs al is de pedagogisch medewerker soms even hoog opgeleid als de leerkracht: het beroep van leerkracht bestaat al veel langer en heeft een stevigere basis in onze samenleving.

De naam pedagogisch medewerker is voor mij niet meer passend; de naam is te ouderwets en te algemeen. In Zweden worden de pedagogisch medewerkers ‘fritidspedagog’, ofwel vrijetijdspedagoog genoemd. Ik vind het een prachtige naam! Vrije tijd is een waardevolle tijd waarin kinderen zich belangrijke vaardigheden eigen maken en ervaringen opdoen die vormend zijn voor de rest van hun leven. Pedagoog past bij de aard van de begeleiding, inspiratie en kaders die de professional biedt. ‘Vrijetijdspedagoog’, ik vind het wel wat.

In één van de kindercentra in Stockholm die ik tijdens mijn reis heb gezien werken de leerkracht en vrijetijdspedagoog nauw samen op één groep. Uit de gesprekken met beide professionals blijkt dat zij een hecht team vormen waarin gelijkwaardig samen wordt gewerkt. De vraag die vanuit de Nederlandse gasten wordt gesteld over een verschil in de mate van gelijkwaardigheid tussen beide professionals leidt tot verbaasde Zweedse gezichten. De leerkracht en de vrijetijdspedagoog zijn samen verantwoordelijk voor de begeleiding van een vaste groep kinderen, beide vanuit hun eigen professie. Een verschil in opleidingsniveau is er niet en ook een gevoel van meer- of minderwaardigheid ontbreekt volledig. Inspirerend!

Er is sinds kort zelfs één curriculum. Vanuit twee verschillende perspectieven versterken de collega’s elkaar, zij vragen elkaar om advies en ondersteunen elkaar èn de kinderen waar nodig en mogelijk. Wat een verschil met de gemiddelde Nederlandse leerkracht, die er over het algemeen de hele dag alleen voor staat!

Deze gelijkwaardige samenwerking zou er in Nederland óók moeten komen als het aan mij ligt. Verandering kost tijd, maar ik hoop dat er een moment komt waarop gelijkwaardige samenwerking ook in Nederland een feit is. Voor de ondersteuning van de leerkracht, voor de waardering voor de pedagogisch medewerker en vooral ook voor een evenwichtige en brede ontwikkeling van de kinderen.

We zijn toe aan een nieuwe naam voor het prachtige beroep van de pedagogisch medewerker… of dat nu vrijetijdspedagoog, pedagogisch professional of nog een andere titel wordt.